پور عمران به دلی غرقهٔ نور

از کتاب: هفت اورنگ ، مثنوی

پور عمران به دلی غرقهٔ نور

می شد از بهر مناجات به طور

دید در راه سر دوران را

قائد لشکر مهجوران را

گفت کز سجدهٔ آدم ز چه روی

تافتی روی رضا؟ راست بگوی!

گفت: «عاشق که بود کامل سیر

پیش جانان نبرد سجده به غیر»

گفت موسی که: «به فرمودهٔ دوست

سرنهد، هر که به جان بندهٔ اوست»

گفت: «مقصود از آن گفت و شنود

امتحان بود محب را، نه سجود!»

گفت موسی که: «اگر حال این است،

لعن و طعن تو چراش آئین است؟

بر تو چون از غضب سلطانی

شد لباس ملکی، شیطانی؟»

گفت کاین هر دو صفت عاریت اند

مانده از ذات ملک ناحیت اند

گر بیاید صد ازین یا برود،

حال ذاتم متغیر نشود

ذات من بر صفت خویشتن است

عشق او لازمهٔ ذات من است

تاکنون عشق من آمیخته بود

در غرض های من آویخته بود

داشت بخت سیه و روز سفید،

هر دم ام دستخوش بیم و امید

این دم از کشمکش آن رستم

پس زانوی وفا بنشستم

لطف و قهرم همه یکرنگ شده ست

کوه و کاهم همه همسنگ شده ست

عشق شست از دل من نقش هوس

عشق با عشق همی بازم و بس!