ای گرو کرده زبان را به دروغ

از کتاب: هفت اورنگ ، مثنوی

ای گرو کرده زبان را به دروغ

برده بهتان ز کلام تو فروغ

این نه شایستهٔ هر دیده ورست

که زبانت دگر و دل دگرست

از ره صدق و صفا دوری چند؟

دل قیری، رخ کافوری چند؟

روی در قاعدهٔ احسان کن!

ظاهر و باطن خود یک سان کن!

یک دل و یک جهت و یک رو باش!

وز دورویان جهان، یک سو باش!

از کجی خیزد هر جا خللی ست

«راستی، رستی! نیکو مثلی ست

راست جو، راست نگر، راست گزین!

راست گو، راست شنو، راست نشین!

تیر اگر راست رود بر هدف است

ور رود کج، ز هدف بر طرف است

راست رو! راست، که سرور باشی!

در حساب از همه برتر باشی!

صدق، اکسیر مس هستی توست

پایه افراز فرودستی توست

اثر کذب بود «هیچکسی»

به «کسی» گر رسی از صدق رسی

صبح کاذب زند از کذب نفس

نور او یک دو نفس باشد و بس

صبح صادق چون بود صدق پسند

علم نورش از آن است بلند

دل اگر صدق پسندی ت دهد

بر همه خلق بلندی ت دهد

صدق پیش آر که صدیق شوی

گوهر لجهٔ تحقیق شوی

آنست صدیق که دل صاف شود

دعوی او همه انصاف شود

وعدهٔ او به وفا انجامد

دلش از غش به صفا آرامد

در درون تخم امانت فکند

وز برون خار خیانت بکند

برفتد بیخ نفاق از گل او

سرزند شاخ وفاق از دل او